Communiceren

 

(19/03/2010) Ik dacht dat ik over communiceren al een onderwerp had. Maar niet. Laat ik beginnen te zeggen dat ik vind (en volgens mij de meeste mensen met mij) dat communiceren het moeilijkste is wat een mens kan doen.

 

Er bestaat verbale communicatie en non-verbale communicatie. Het ene gebeurt met de mond en het andere gebeurt door “bewegingen” die plaats vinden tussen de personen die communiceren.

 

Een voorbeeld van non-verbaal communiceren is met de handen over elkaar tegen de borst “luisteren” naar de ander. Het schijnt te willen zeggen dat je in de verdediging bent. En dat je eigenlijk helemaal niet wilt horen wat de ander probeert te zeggen. Je hebt je eigen mening daarover al klaar.

 

Of denk aan iemand die ja zegt en nee bedoelt, omdat hij of zij zijn hoofd van links naar rechts

heen en weer beweegt terwijl hij/zij het zegt.

 

Non verbale communicatie schijnt veel meer te zeggen dan de verbale communicatie. Als iemand aandachtig zit te luisteren (naar jou toegericht), dan is dat heel anders als dat dezelfde persoon achterover zit met de armen stijf voor de borst.

 

En communiceren per mail geeft soms ook kans op meerdere soorten uitleg. Zo hoorde ik gisteren ook iets wat anders werd bedoeld dan dat ik het had begrepen. Een gesprek van “man tot man” (daar mag ook gelezen worden van man tot vrouw etc) zal in de meeste gevallen veel duidelijker zijn.

 

Praten zou het mooiste zijn, maar dat lukt in veel gevallen niet. Door te schrijven en vervolgens gelezen te worden, wordt praten ook weer mogelijk. Daar waar twee met de hakken in het zand gaan staan, is een gesprek vrijwel onmogelijk.

 

En als ik door deze uitingen toch weer in gesprek raak, ben ik blij. Deze manier van uiten levert mij wat op, in tegenstelling tot wat sommige mensen denken.

 

Oordeelt niet opdat niet gij geoordeeld wordt.

 

(06/08/2010) Vandaag zei één van mijn zussen mij dat communiceren niet is dat je tegen de ander zegt wat je van plan bent of wat jij wilt, maar dat je zegt wat je zou willen en aanhoort wat of de ander daar van vind. En dan samen tot een middenweg komt. In wezen kun je zeggen dat communiceren een soort politiek bedrijven is.

Ze zal er gelijk in hebben dat ik nogal eens meedeel (een boodschap breng) in plaats van dat ik vertel en luister. Ik zal er aan proberen te denken om het te kunnen verbeteren.

 

(18/12/2010) Vaak ontdek ik dat er in de communicatie tussen de ander en mij dingen verkeerd gaan. Het blijft moeilijk om aan te voelen wat een ander bedoelt. En soms dan kom ik niet eens tot dat moment waarop ik zou kunnen vragen wat de ander nu eigenlijk heeft bedoeld. De deur is al dichtgegooid voordat het gesprek goed en wel begonnen is. Jammer vind ik dat. Ligt dat nu aan mij of mogelijk ook aan de ander?