Angst

 

(14/06/2010) Ik dacht dat ik hier al lang een stukje over had gemaakt. Maar dat blijkt niet het geval. Er zal best een stukje zijn dat raakvlakken heeft met dit stukje.

 

Men lijdt het meest van het lijden dat men vreest is een mooi gezegde. Je druk maken om iets dat zou kunnen gaan gebeuren. Maar als het niet gebeurt, dan heb jij je helemaal voor niets zitten opvreten. Jezelf alleen maar geplaagd. En wat heeft het uitgehaald? Niets, helemaal niets. Je hebt er slecht van geslapen. Misschien wel over liggen piekeren. En wat is er gebeurt? Niets.

 

Je kunt angst hebben voor ziektes, de dood, voor Brabanders, Christenen, Mohammedanen, blanke mensen, donkere mensen, baarden, snorren, kaal geschorenen en ga zo maar door.

 

Je kunt ziek worden, maar het hoeft niet. Je zult dood gaan, want dat is een zekerheid. Wat onzeker is (en daar kun je angst voor hebben): wat gebeurt er met mij als ik dood ben gegaan?

Ja, daar kun je bang voor worden. Zeker als je bekend bent met hel en verdoemenis.

Als je hel en verdoemenis achter je kunt laten, dan wordt het een stuk gemakkelijker.

 

Zoals gezegd: dood gaan we allemaal. En je kunt voordat je komt te overlijden, heel veel tijd en energie stoppen in alle eventuele mogelijkheden die er zijn na jouw overlijden. Heb je ooit iemand ontmoet die al eens dood is geweest? En die dus kan vertellen over wat er met hem of haar is gebeurd nadat hij/zij kwam te overlijden?

 

Er zijn mensen met een bijna dood ervaring. Voor zover ik heb begrepen, zijn deze mensen alleen maar positief over het “leven aan gene zijde”. Dus daar zou ik me niet al te druk over maken. En als jij als persoon niet alleen om jezelf denkt, maar tevens aan je medemens, dan ben je volgens mij aardig goed bezig.

 

Angst is een slechte raadgever. Dat is een mooi gezegde.

 

Angst is besmettelijk. Als iemand anders bang is, dan kan dat jou ook bang maken.

 

Een “gejat stukje” staat hieronder:

Angst en liefde zijn elkaars tegenpolen. Angst is wat ons afgescheiden maakt van de ander, van de wereld om ons heen en zelfs van God. Angst sluit je op, angst maakt een ondoordringbaar harnas om je heen. Een cel met smalle tralies waardoorheen de buitenwereld je verwrongen aanstaart. Angst maakt muren waardoor het moeilijker wordt om gekwetst te worden.

 

Maar liefde maakt je open. Liefde maakt onkwetsbaar, omdat er niets is dat gekwetst kan worden.

 

De enige manier om met angst om te gaan, is er niet aan toe te geven. Ontwijken, toegeven, jezelf verliezen, dat versterkt angst.

Instappen, vertrouwen, open tegemoet treden, dat versterkt de liefde. Liefde voor jezelf, liefde voor de ander, liefde voor de wereld en liefde voor het Opperwezen.

 

Een stukje van een andere pagina:

Bij gevoelens van angst speelt de volgende irrationele gedachte een centrale rol: 'Je moet je altijd maximaal bezorgd maken om dingen die eventueel bedreigend en beangstigend voor je zouden kunnen zijn'.

 

En op deze pagina kun je ook nog heel wat interessante zaken lezen.

 

(13/11/2011) Wat ook angstig kan maken is dat je “zekerheden” dreigen weg te vallen. Stel dat jij gaat lezen over iets waar je al helemaal niet zeker van bent, maar vanuit de traditie hoort het nu eenmaal zo. Jezus is jouw redder, heb je immers geleerd. Is jou altijd verkondigd. En nu ga je aan het lezen in een boek dat iemand over Jezus heeft geschreven. Uiteraard heeft ook deze persoon Jezus (die jij meent te kennen) ook niet persoonlijk ontmoet. Maar de argumenten die hij aandraagt op basis van historische gegeven die wel “verifieerbaar” zijn, blijkt dat jouw Jezus toch niet helemaal (of helemaal niet) overeen komt met de Jezus die jij meent te kennen. Dan kun je wel eens heel erg anstig gaan worden. Stel je voor dat die meneer toch een punt heeft? De zekerheid des geloofs valt weg. Maar hoe zeker is geloven? Nooit. Het is en blijft geloven.